d r i e !

Jup, het is alweer een tijdje geleden. Ik had de voorbije maanden verschrikkelijk veel last van een naaidip. Het enige waar mijn naaimachine wel dienst voor deed, was het maken van prinsessenjurken voor ons schooltoneel eind deze maand. Daar zijn we, piepow en ik, toch een 8tal weken mee bezig geweest. Binnenkort mogen we dan ook het resultaat laten zien, spannend! Maar bon, naast die prinsessenjurken, werd hier zo goed als niets genaaid. Druk, en gewoon even mijn zetel liever zien, dan het verslepen van naaimachine naar tafel en dan achteraf alles weer opruimen... Laat ons stellen dat ik uitkijk naar mijn naaikamer die ik hopelijk eind dit jaar in gebruik kan nemen! 

Op 26 maart werd mijn baby al drie jaar seg. DRIE! Het is intussen een traditie geworden: voor hun verjaardagen moeten mijn kinders iets dragen dat ik zelf heb genaaid. Voor eerdere verjaardagsoutfits van Estelle kan je hier en hier kijken. Wat ook traditie is, is dat ik daar vrij laat aan begin. Een echte struisvogelactie van mezelf.

Het is een Lena dress geworden, maar dan met de plooi naar binnen toe. Dat patroon werd hier al eens gebruikt voor Babette, een vrij makkelijk patroon, niet te veel poespas maar toch speciaal met die plooi in het rugpand. Lekker ruim, zoals Estelle dat graag heeft. Het voorpand is dan ook erg eenvoudig.

Maar makkelijk? Dat geeft niet erg veel voldoening, toch? Dus koos ik als stofje de oker grill van de vorige See You At Six Playtime collectie. Lijntjes, lijntjes, lijntjes. Het duurde niet lang voor ik mezelf vervloekte. Want ja, die lijntjes, die moeten dan toch ook wel doorlopen hé - ge zijt ne neuroot of ge zijt het niet. Dus ik deed van duusd speldjes en ben vrij tevreden over het resultaat. 

Om het geheel nog wat op te leuken, appliceerde ik "playtime" (van de stofrand) op de rug, net boven de plooi. Daar kreeg ik veel toffe reacties op. 

De boordstof is er trouwens ook van See You At Six, de lichtroze variant. Ik vind het contrast wel leuk zo.

En zo lang als mijn kinders mij dat toelaten, zet ik hen een kroon op voor hun verjaardag. Liefst matching met het jurkje - ah ja! Dus ook hier komt de lichtroze boordstof aan te pas, met aan de binnenkant het stofje van de jurk. Tussen die twee lagen stak ik een laagje tafelzeil, goed stevig! 

Oh mannekes toch, drie jaar. En binnen een tweetal maanden mag ik alweer naaien voor mijn andere baby die vijf jaar wordt. Waar is die pauzeknop seg?

 Stof: See You At Six Playtime: Grill Chai Oker en boordstof Amberlicht roze (Stof op Zolder)

Patroon: Lena dress - kroontje mina dotter

Follow me!

BlogLovin: klik hier

Instagram: klik hier 

Eerste schooldag - de outfit

Al een goeie maand was mijn kleinste baby er over bezig: ze mocht bijna naar school. Zoals alle emotionele grote stappen, ga ik daar kei volwassen mee om: ik schuif dat idee vooruit, want als het niet concreet is, bestaat het niet. Zoiets. Ja, rationeel dus. #schaterlach

We gingen dus de herfstvakantie in, ik had een aftelkalender gemaakt voor Estelle om het allemaal wat visueel te maken en in elk hokje moest een stempel komen. Het aantal hokjes verminderde, mijn hart begon zo toch wat te beven. Mijn kleine boelie, bijna naar school!

Zaterdagavond. De Vent is niet thuis, ik strijk wat terwijl ik uitgesteld kijk naar "The Voice". Ik stop met strijken omstreeks 21u en denk: "hmm wat ga ik Estelle aantrekken voor haar eerste schooldag?". Jaja, ik weet het wel, dat doet er allemaal niet toe, maar ik denk dat veel mama's (en papa's!) kunnen beamen dat ze over die eerste-schooldag-outfit nadenken. Net zoals ik nog elk jaar nadenk over wat ik op 1 september ga dragen. Iets met eerste indrukken, zeg maar.

En toen sprong er een zot idee in mijn hoofd: "weet je, ik ga haar outfit ZELF maken, zo heeft ze toch iets van mama dicht bij zich op die grote dag" (pats, weg rationeel gedoe, zelfs een klein traantje - een pluisje in mijn oog of zo...). En zo geschiedde. Ik begon daar aan op zaterdag om 21u30. Het idee was simpel: een sweater dress in de nieuwe Squirrels van de See You At Six Playtime collectie. Ik bestelde daar dezelfde blauwe boordstof bij (echt, hoe hémels is dat toch dat ze daaraan denken, gedaan met zoeken naar een kleur dat er ongeveer bij past!). Als patroon gebruikte ik de Fons shirt en verlengde dat met 15 cm. Ik werkte hals, mouwen en zoom af met boordstof.

Daarna moest dat kind natuurlijk nog iets om de benen hebben. Geen bijpassende kniekousen in huis (en euh, onder de 10°C, dat doen we niet met blote benen), dus ja, dan ging ik daar een legging bij maken. Gelukkig bestaan daar quick fix patronen voor, enter de Viola legging die je hier en hier al zag passeren. En dubbel gelukkig, heeft schoonmoeder wel een voorraad effen tricootjes, waaruit ik zwart viste.

Zie hier, het resultaat (weinig spannende setting, gezien de -ahum- timing dat niet toeliet)

 

Een foto in de 'speelklas' oftewel de naschoolse opvang.
Ze deed het zo flink vandaag!

Tevreden, dat was (en ben) ik. Maar... ik kon grote zus toch moeilijk met "oude kleren" naar school laten gaan als kleine zus een nieuwe tenue kreeg? Hop, dan maken we voor Babette toch ook een nieuwe outfit? Weinig tijd om speciallekes uit de hoed te toveren, dus ik deed wat van copy paste. Het werd ook een sweater dress met hetzelfde patroon (weliswaar 25 cm verlengd). Ik koos de Maple Seeds van diezelfde See You At Six Playtime collectie. Gecombineerd met een donkerbruine legging (ook weer uit schoonmoeders voorraad) en 't meiske is ook gekleed.

Ne keer dat ze 4 zijn, beginnen de streken zeker?

Dat staartje, dat zotte tootje... 

En zo, op zondag om 16u, was ik - op praktisch vlak dan toch - klaar voor de schoolstart.

Deze ochtend vertrokken ze dan, hand in hand.

En moeder? Moeder hield zich sterk. Tot in de auto. Oh seg... mijn kleine kindjes zijn nu allebei groot...

Stof: See You At Six Playtime: Squirrels en Maple Seeds (Stof op Zolder)

Patroon: aangepaste Fons shirt (WenSJe) tot sweater dress + Viola legging (LMV maart-april 2015)

Follow me!

BlogLovin: klik hier

Instagram: klik hier

Bedankt, juffen!

Het einde van het schooljaar, traditioneel een moment om dank je wel te zeggen aan de juffen. Zoals ik ook tegen mijn eigen leerlingen zeg: we doen eigenlijk 'maar' onze job, maar het is wel leuk om een vorm van appreciatie te krijgen. Dat hoeft daarom zeker geen geld te kosten, een oprecht tekstje op een kaart, of iets zelfgemaakt, iets persoonlijk, dat doet al eens deugd.

Die lijn trek ik dan ook graag door naar de juffen die zo goed voor mijn oudste dochter hebben gezorgd dit schooljaar. Ze hebben haar helpen groeien, hebben véél geduld gehad, het was zeker niet evident om een kindje met extra zorg op te nemen in een klas, zonder (extra) ondersteuning. Dat laatste zou vanaf volgend schooljaar toch op gang komen, toch een voordeel van die hervormingen...

Voor juf1 naaide ik schilderschortjes. Wetende dat die schortjes niet elke week een wasmachine (kunnen) zien, opteerde ik er voor om afwasbare te maken. Op zoek naar tafelzeil dus. Dit vond ik in Kwantum.

Ik dacht ook aan het gemak voor de juf en bedacht dat het wel goed zou zijn mochten de kleuters zelf de schortjes aan/uit kunnen doen, of elkaar daarmee helpen. De zelfredzaamheid bevorderen, zeg maar. Vandaar de sluiting met velcro, zowel rond het middel als in de nek.




















Ik kocht 1 meter tafelzeil en 1 meter katoen (knalgeel, bij Veritas) en kreeg daar net 4 schortjes uit.

Ik gebruikte deze afmetingen. Het naaien op zich viel best wel mee. Tafelzeil keren door een keergat, dat iets minder... Dat scheurt nogal makkelijk blijkbaar ;-). Maar allez, ik ben wel tevreden. De juf was ontroerd, en ik ook (=> emotionele vod <=).

Juf2 krijgt vanaf 1 september haar eigen klas. Mijn schoonmoeder maakte voor haar een handpop. Heerlijk om toneeltjes mee te spelen, verhaaltjes te vertellen, etc.

 Stof: tafelzeil per meter (Kwantum) - Velcro, linten, knalgeel katoen (Veritas)

Patroon: afmetingen via deze blog

Follow me!

BlogLovin: klik hier

Instagram: klik hier

Estelle werd 2!

Met een week vertraging (u begint mij te kennen wellicht), maar intussen is het verwerkt: mijn kleine baby is twee geworden #snif. Officieel geen baby meer maar een rasechte peuter. De peutermanieren waren intussen wel al lang ingeburgerd, don't you worry.

Ik wilde uiteraard mijn zelf-in-het-leven-geroepen traditie bewaren en wou dat de jarige in een kledingstuk van mijn hand aan de feesttafel verscheen. Ik koos deze keer voor de Tulip Dress. Een zalig makkelijk patroon eigenlijk, met extra buikruimte, lekker vrolijk en "fladderig". Het zwanenstofje kocht ik een tijd geleden in de Soldeur, zonder een precieze bestemming (hoeft dat dan, als je stof koopt? #irony). Als contrast nam ik er een oranje paspel bij. En oh ja, uiteraard kon een matching verjaardagskroon niet ontbreken (volgens het vertrouwde polkadotjespatroon). Wanneer ze hem eens effectief ophield, trok ze hem wel steevast te ver naar beneden, maar goed, er was geen zeggen aan #eigengedacht #schaterlach

Blazen is hier geen avance want ze blaast naar boven, haha!

It's my party and I look grumpy when I want to.

De zusjes.
liefdeliefdeliefde

Tis nooit te vroeg om te leren dat fietsen met een jurk gewoon niet handig is.

Koddig wezen, daar is ze toch zo goed in.
De keren dat ik al strijk gelegen heb met dat kind!

Man, wat is dat kind veranderd op een jaar tijd. Estelle leerde stappen, duidelijk maken wat ze wou (zowel verbaal als non-verbaal), ze leerde liefde uiten, ongenoegen, samen spelen met haar zus en ook ruzie maken, zelfstandig eten... Ze kan nog net niet alleen gaan wonen, lol. (Serieus: laat dat alstublieft nog làng op zich wachten #forevermybabyshellbe)

Mijn keppesleppe

Normaal gezien zou de niet-jarige een gekocht kleedje dragen. Maar toeval wou dat ik een UFO, je weet wel, een unfinished object, opdiepte uit een kast. (Eerlijk is eerlijk: het was het verplichte opruimmanoeuvre dat het aan het licht bracht.) Het is een gehackte Tinny waarvoor ik mijn inspiratie bij haar haalde. In een See You At Six stofje van Soft Cactus dat ik bij Stof op Zolder kocht. Een jurk met pofmouwtjes, een knopenpat en een strik, volledig girly girly voor mijn bijna-vierjarige. Het zat vollédig in elkaar, op de knoopsgaten na. En toen... brak het angstzweet mij uit. Knoopsgaten in een viscosestofje? Ik zag dat niet goed komen. Maar op een dag (lees: op de vooravond van het verjaardagsfeest in kwestie) raapte ik al mijn moed bijeen, checkte nog eens via YouTube (serieus, hoe déden de mensen dat vroeger zonder tinternet?) waar en hoe dat hendeltje van mijn machine preciés moest staan, probeerde een stuk of vijf keer op proeflapjes, en daarna "voor echt". Mezelf vervloekende dat ik dat niet gewoon eerder had gedaan, want echt, dat houdt dus niet zo veel in. De knoopjes kocht ik in Veritas. Zacht roze met een reliëfmotiefje.

Schattige!

Life as it should be.

En dan mag ik nu al beginnen denken aan een verjaardagsjurk voor Babette, want zij wordt in juni 4... *slik*

Veel te snel groot, véél te snel. #clichesbevestigd

Patronen: Tulip Dress + Polkadotjes kroon + Tinny met een twist

Stof: Soldeur + Stof op Zolder

Waarom dat dat hier soms zo stil is

Neen, dit keer geen blog over naaisels of (mis)baksels of andere vrolijke luchtige dingen. 

Ik heb lang getwijfeld over dit blogbericht. Opschrijven, erover praten, maakt alles zo echt hé? Zinnen weggelaten, opnieuw gevormd, aangepast, woorden zoeken, emoties verbijten of net de vrije loop laten. Een rollercoaster van emoties. Ja, een rollercoaster, dat is het eigenlijk exact. Daar zitten we nu al bijna twee jaar (en eigenlijk intuïtief bijna 3, als ik voor mezelf spreek) op.

Mensen die me nabij zijn, weten waarover ik het heb. Toch doet het me deugd het eens op te schrijven, als een soort van weerwoord op de bezorgde, niet-begrijpende blikken die we vaak onze richting uit zien komen. En ook, omdat we nu eindelijk echt beginnen te geloven dat beterschap in zicht is.

Ons Babette, die heeft het nog niet makkelijk gehad in haar korte leventje. Na lange arbeid kwam ze ter wereld met een spoedkeizersnede, waarna een longontsteking werd vastgesteld die op neonatologie moest behandeld worden (een kloeke baby van 3,8kg en 54cm in een couveusebakske, het is geen zicht). Baf, daar vliegt ge dan hé, van uw roze wolk. Ik heb me nog nooit zo verscheurd, kapot en buiten mezelf gevoeld als toen. Achteraf weet ik eigenlijk niet meer hoe ik dat kon overleven. En nee, ik overdrijf niet. 

Omwille van (ver)slikproblemen werden we nog eens overgebracht naar het UZ van Gent ook, voor slikfoto's en -video's. Ook daar verbleef ze op neo. Hallucinant wat we daar zagen. Kindjes zo klein dat ze niet aangeraakt mogen worden omdat zelfs dàt gewoon te moeilijk is voor hen. Life-savers zijn dat daar, die mensen die er werken. Massa's respect, eeuwige dankbaarheid, medailles en standbeelden. Dat verdienen ze. Gelukkig mochten wij er snel weer weg (ik voelde me zowaar schuldig omdat mijn gigantische baby ginder lag) maar ik vergeet die ongeruste uren en dagen nooit meer. Alles bleek in orde, oef.

Eenmaal thuis, leek alles de goeie richting op te gaan. Wat problemen met de spijsvertering maar met wat hulp van een osteopaat, een zoektocht naar de 'goeie' melk, ging alles goed. Tot... ze startte bij de onthaalmoeder. Het contact met andere kindjes zorgde voor oorontsteking na bronchitis en zelfs nog eens een longontsteking. Spoelen, puffen, druppelen, the works. 

Intussen viel het mij op dat Babette zich trager ontwikkelde dan leeftijdsgenoten en zich vaak precies "in een waas" bevond (ik kan dat echt niet anders omschrijven). Ik zat in een groepje mama's met kindjes die ongeveer even oud zijn, dus kon ik vergelijken. Elke arts die we gezien hebben, zei dat ik meer geduld moest hebben, want "ze was toch wel vaak ziek dus dan staat de ontwikkeling toch even stil". Elke keer werd mijn ongerustheid in de kiem gesmoord (want als meneer doktoor het zegt, zal het wel waar zijn zeker?). Tot ik eind 2014 bijna letterlijk op de tafel klopte bij een kinderarts. Mijn peuter, ruim 1,5 jaar, kon niet stappen noch zelfstandig staan noch praten. Eindelijk gehoor. Ein-de-lijk een méns die zei 'mevrouw, ik snap uw bezorgdheid'. Tranen. Omwille van de frustratie die ik kon beginnen loslaten (ik word wel geloofd + mijn intuïtie laat mij niet in de steek) en opluchting (oef, we zullen nu misschien geholpen worden).

Ik ga dat verhaal hier een stuk inkorten want anders wordt het een boek. Wat is het parcours sindsdien:

- Begin 2015: start Bobath-kiné, 2 à 3 keer per week.

- Mei 2015: aanmelding bij kinderneuroloog, ook daar bleiten-bleiten-bleiten omwille van de erkenning 

- Zomer 2015: Babette zet haar eerste echte stapjes, heel wankel, precies een marionet aan touwtjes

- September 2015: intake bij revalidatiecentrum

- Oktober 2015: start therapie in revalidatiecentrum, 2x per week logo/ergo/psychomotoriek/kine + nog steeds 1x per week Bobath

- Begin januari 2016: Babette is nu 2,5. Normaal gezien mag ze nu naar school. We beslissen om haar nog niet te laten starten. Motorisch nog erg instabiel, woordenschat héél beperkt (éénwoordzinnen) en niet zindelijk. Gelukkig hebben we een super crèche waar ze langer terecht kan. (Karolien, als je dit leest, nogmaals, mercimercimerci)

- Eind januari 2016: omdat de neuroloog maar geen oorzaak kan vinden, wordt er voor de zekerheid een hersenscan genomen. Alles blijkt normaal op de scan. Hoera, uiteraard dikke oef dat er geen zichtbaar hersenletsel is. Maar.. wat is het dan wel? Wat scheelt er toch met ons meisje... En vooral: wat kunnen we voor haar doen?

- April 2016: We beslissen om de sprong te wagen. Babette start in de peuterklas en doet dat daar meestal goed. 

- Juni 2016: Evaluatiegesprek met de school: advies om de peuterklas over te doen. 

- Zomer 2016: We zien Babette met sprongen vooruit gaan. De zindelijkheid begint iets beter te lukken, qua fijne motoriek maakt ze nu vlotjes grote puzzels (tot 24 à 30 stukken), ze toont duidelijk taalbegrip en produceert 2woordzinnen, soms 3woordzinnen, echter niet altijd even verstaanbaar voor buitenstaanders. 

- Eind augustus 2016: We maken een afspraak met de (nieuwe) directeur van de school. Benadrukken dat Babette een grote sprong vooruit maakte en dat een volledig schooljaar de peuterklas overdoen ons niet logisch lijkt. We komen tot een compromis: starten in de peuterklas en kort opvolgen/observeren en maandelijks evalueren. 

- Eind september 2016: De juffen bevestigen de vooruitgang, we zitten samen met school, Reva en CLB en beslissen om de overstap te wagen. 

En that's where we are now. Babettes laatste week in de peuterklas. Vanaf volgende week gaat ze naar een nieuwe klas, de eerste kleuterklas, met een nieuwe juf, een hoop meer kindjes, nieuwe verwachtingen en regeltjes... Wij hopen dat we de goeie beslissing nemen maar zijn ervan overtuigd dat ze goed omringd wordt door mensen die van haar houden zoals ze is en haar stimuleren om het beste in zichzelf naar boven te brengen. 

Dus ja, als dat hier soms stil is, dan zijn we met zo'n dingen bezig hé. Vorig schooljaar was het toch een beetje van het zotte te veel en liep ik mezelf voorbij: fulltime werken met een baby en een peuter die zoveel zorg vraagt... Daarom neem ik ouderschapsverlof op zodat ik 80% van een lesopdracht uitvoer. Maar eerlijk? Tegen 's avonds, na het bedritueel (en ze slapen hier niet graag, die van ons) en het schoolwerk, is mijn energietank helemaal leeg en komt er niet veel meer van bloggen. Maar ik vond het nu wel eens tijd om ons verhaal te delen. Vroeger was ik beschaamd om haar een 'zorgenkindje' te noemen, maar intussen ben ik die fase voorbij. Ze is nu eenmaal ons special-needs child. En sommige dagen is het f*cking frustrerend, en kan ik mijn ongeduld en onbegrip moeilijk bedwingen. Maar dan verbaast ze me weer door iets te doen wat ik (nog) niet in haar mogelijkheden achtte, of zegt ze iets à la 'mama mooi' of komt ze me spontaan een zoen geven, en dan smelt ik hé. 

Kinderen, ze maken van u een emotionele vod. Zeg nie dat ik het niet gezegd heb!